. : اوهام : .

نمی دونيد که ديشب من چه قدر ضايع کردم ...!!!                                                                          

ديشب بعد از عمری ما رفتيم رستوران ( خانوادگيا ... فکر بدی نکنيد يه وقت  )                                   

من و داداشم نشسته بوديم دور ميز٬ مامان و بابام هم رفته بودن ... ( حالا يه جايی رفته بودن ديگه )... من اوصولا عادت ندارم که وقتی يه جايی ميرم عين اين بچه مثبتا آروم بشينم و سرم به کار خودم         باشه ...زل می زنم به همه جا و همه رو وارسی می کنم...               يه دفه چشم خورد به ميز کناريم که يه دختره و پسره کنار هم نشسته بودن... پسره به خدا عين اين داداش نانسی بود... مو نمی زد باهاش ... يه دفه روشو برگردوند و به من نگاه کرد ... خوب منم گفتم که بلاخره ادب حکم می کنه که سلام کنم . خنديدم و بهش گفتم سلام...حالتون خوبه؟   پسره يه لحظه نگام کرد يه دفه خنديد و يه چشمکی زد و روش رو برگردوند...منم خوب تعجب کردم ... با خودم گفتم اين منگل بازيا چيه اين داداش نانسی از خودش در مياره ... گفتم شايد از وقتی که رفته دانشگاه ( آخه تازه از همين امساله که         دانشجو شده ) اين جوری مخش تاب برداشته ... چی ؟ دانشگاه ؟!؟!!!!!!!!!! بعد تازه يادم اومد که اون  الان تهرانه ....!!!!! پس ...                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

عين لبو سرخ شده بود بودم ... نفهميدم چی جوری اومدم بيرون ...( پسره هم پررو خوشش اومده بود و حی نيگا می کرد ...)                                                                                                                                                                                                        

نمی دونم اين روزا چرا انقده ضايع می کنم ...                                                                 

                                                                   

 

-- شیرین --
- ٤:۳٢ ‎ب.ظ , ۱ آبان ۱۳۸٢ : نظرات () -