تمام ترس من این است

یک شب بخوابم

و صبح

رخسار تو را به یاد نیاورم.

تا می توانم تماشا خواهم کرد

هر چیزی را تماشا خواهم کرد

چشمهایم رو به شب میروند

ترسم بیهوده نیست

من میترسم

از احتمال ندیدن تو

می ترسم.

آغوش تو،
مثلث برمودای من است.
که همه ی درد های دنیا را می بلعد و امن ام می کند.
آغوش تو ،
مثلث برمودای من است.

17 اردیبهشت 1391 ، روز توت فرنگی است.مورخان بنگارند ! بعله !

من فقط صدایت می کنم که "جانم" گفتن هایت راه گلویم را باز کند.و می دانم که نگاهت آخر این قصه ویرانم خواهد کرد.خوب می دانم.

پ.ن : وقتی معشوق ات فیس بوک ندارد ، پست ها را اینجا می گذاری که او بخواند ، و آنجا که همه ی دنیا بخوانند و از حسادتشان بمیرند که همچین معشوق ای دارم من.

مشاهده یادداشت خصوصی

من توت می خورم و تو می خندی ، من توت می خورم و تو نگاه می کنی ، من توت می خورم و تو می روی.من توت می خورم و تو دور می شوی.من توت می خورم و تو از دور نگاهم می کنی . من توت می خورم و تو دست تکان می دهی.من توت می خورم و تو نزدیک می آیی . من توت می خورم و تو باز نگاهم می کنی.من توت می خورم و تو طعنه ام میزنی.من توت می خورم و تو گریه می کنی.من توت می خورم و تو می خندی.من توت می خورم و تو می آیی.من توت می خورم و باران می آید.من توت می خورم و می ترسم.من توت می خورم و تو فریاد میزنی.من توت می خورم و تو گوش هایم را می گیری.من توت می خورم و تو در آغوشت فشارم می دهی.من توت می خورم و تو می میری.من توت می خورم و تو می میری.من توت می خورم و تو توت می خوری.من توت می خورم و تو توت می خوری.من توت می خورم و تو ...

من یک عالمه اشک اضافه آورده ام که جایی برایشان ندارم و همه اش سرازیرند از من.من یک عالمه همه ش در حال ترکیدن ام و هی نمی دانم پس این آخر خط لعنتی کجاست که بعدش حد اقل تمام شوم.بروم خودم را از بلند ترین ساختمان شهر به پایین بیاندازم و فکر کنم که پرواز می کنم.... اه !